Rekabet tırmandıkça telaş da tırmanıyor... Panik... Koşturmaca... Bitmek bilmeyen bir tempo... Peki hızlandıkça verim artıyor mu? Ya da başa dönecek olursak hızlanmak rekabette öne çıkmak için yeterli mi? İşte cevabı...

HIZ ARTTIKÇA İŞ AZALIR

Murphy kuralları

Murphy kuralları diye bilinenlerin çoğu, Edward A. Murphy Jr. tarafından ortaya atılan yaklaşık on tane ve hepsi de askerlikle ilgili kuralın sonradan çeşitli alanlara genişletilmesinden ibarettir. Örneğin, "işler, yapılması için mevcut zamanı dolduracak şekilde genişler" bu "türetilmiş kurallar"dan birisidir.
İş yaşamı, yüzlerce kuralın kolayca üretilmesine imkan verecek kadar verimli (!) bir alan olduğu için hemen herkes birkaç Murphy kuralı tanımlayabilir.

Bilgisayar da mı yoktu?

İş yaşamında uzun yıllar geçirenler, eskilerde ofis donanımlarının bugüne oranla son derece basit olduğunu, bilgisayar bir yana fotokopi makinesi hatta elektrikli hesap makinesinin bile lüks olduğunu bilirler.

E o zaman işler nasıl yapılıyordu? Cevap şaşırtıcı olabilir ama şöyledir: bugün bu donanımlara harcadığımız emek ve paranın çoğu, bizzat o donanımların yarattığı doğrudan ve/ya dolaylı sorunları çözmek için kullanılıyor; geri kalan da insanları daha hızlı yaşatmak için!

"Bu kadar işin yanında bir de..."

İş yaşamının hızı arttıkça, aynen fizikteki volan etkisi'ne benzer şekilde, oluşan yaşam düzlemlerinin dışına çık(a)mama etkisi ortaya çıkıyor. Öyle ki, daha rasyonel çalışmayı mümkün kılabilecek öneriler için dahi, oluşan "eylemsizlik" nedeniyle zaman bulunamıyor.

Yıkıcı rekabet bunu azdırıyor!

Rekabetin çoğunlukla, "birbirini yoketmek" anlamına geldiği günümüzde bir çılgınlık yaşanıyor. Pazara çıkma süresini kısaltabilmek için içine düşünülen akıl almaz "telaş" -tuhaf görünebilir ama- "hızlı" olabilmeyi engelliyor.
Frederick Taylor'un ünlü, "işleri, en aptal olanlar tarafından kolayca yapılabilecek kadar parçalayın" ilkesi bugün tek farkla tekrar gündeme gelmiş görünüyor. O da, işlerin çoğunun -Taylor zamanının aksine-insanlar değil makineler tarafından yapılması ve insanlardan temel beklentinin de makinelerin çalışmasını yavaşlatabilecek davranışlardan -düşünmek gibi- uzak durmaları oluşudur.

E.Deming'in yıkıcı rekabetin olumsuzluklarını net olarak ortaya koyduğu yaklaşımlara kimsenin aldırdığı yok.

Kullanılmayan zaman!

Rutinin dışında bir şeyler yapmak için zaman olmadığından yakınanlar, bir an için durup neler yaptıklarına, zamanlarını nasıl kullandıklarına bakarlarsa inanamayacakları kadar çok zamanları olduğunu farkedeceklerdir. Yeter ki her yaptıklarının, yapılması gereken başka bir şeyleri yapmamanın pahasına olduğunu farketsinler