Kalbim büyüdü artık aşkının karşısında…
Kalbime dar gelen aşk sevincime bol gelen hüzün

nasıl ulaştırır beni vuslatsız yollardan sana?
Kasıp kavuran sevdaydı içimde kopmayan kasırgalar.

Bütün yolları sana çıkartan çıkmaz sokaklardan

geldim yokluğunun yangın yeri yüreğime..


Kelepçeli sakinliğim var benim…
Kelepçeli düşlerim kelepçeli düşüşlerim var!


Ben ne sevdasıyla tanınan Mecnun
ne hakka kendini adamış Yunus
nede acılarıyla şöhret bulmuş Kahraman´ım.

Süpermen´de değilim kurtaramam dünyayı
devrik cümlelerimle…
Yüreğimi giydim üstüme
açtım kalbimin kapısını cümlelere…
Mecnun gibi aşık Yunus gibi yalınayak
Kahraman gibi yalınkalem gidişim var
cümlelerin üstüne…
Bundandır yalınlığı harflerimin bundandır

anlaşılmazlığı öznelerimin…


Ama sevda yitirilmiş cümledir şairin lugatinda…

Peşine düşer harflerin izini sürer
kaybedişin kelimeleri yenik düşer hayata

sessizce dökerler gözyaşlarını beyaz sayfalara…


Sevda kayıp cümledir şairin lugatında…

Uçurumların kenar mahallelerinde konar
geceye zilzallerle sarsılır ruhu.

Onu bulmak için yazar bir ömür boyu…


Oysa Sevda siyah cümledir gece karanlığında

bulunmaz kalem oynatmakla.

Sevda YitiriLmiş Bir CümLedir



Hiçbir sevda bulunmaz el yordamıyla…
Kahırdan kararan yüzüm
esmer bir bakış yapıyor gözlerimi kimi zaman.

Kendi bakışlarında kendini kaybeden
aynalara bırakıyorum yüzümü.

Yüzsüz gezmek korkaklığımdan değil
kendimi taşıyamamaktan!

Sabırla bekliyorum kendi yangınında yanan
kendi denizinde boğulan
bir ben in karşısına çıkıp korkusuzca;
“buradayım işte buradayım demeyi…

Acıdan yas tutmuş ömrüme yeni devrim yaratmayı.

Tahammülsüz ayak durmuyor isteklerimin üstünde!!

İçim geçiyor içimden içim düşüyor içime…



Artık susuyorum bir sürü kelimeye…


Çünkü sevgili;
gidişinin gözlerinden öperken
dudaklarım kaldı yokluğunda.
Günahlarım kaldı sırtında.
Veballerim kaldı boynunda.
Bu yüzden yokluğunu oruç gibi dilimde tutuşum
ve bu yüzden kelimelerin dilsizliğinde
dilsizce susuşum…


Gerçekleşmeyen düşlerim
sonu gelmeyen düşüşlerim var
bu kentin kaldırımlarında.
Her imkansızım sen oldun
her engelim hasretin oldu…


Oysa ne çok istemiştim bir kerede mutluluktan

dolmasını gözlerimin bir kerede sevinçten

dönmesini başımın yüreğime çelme takmasini sevdanın düşürmesini beni
bu kentin yorgun kaldırımlarına.

Ama olmadı…
Mutluluk hep Keloğlan´ın padişahın
kızıyla evlenmesinde kaldı.

Geçemedi bir türlü bir varmıştan öteye.


Artık zamansızlık vuruyor kapılarımı.
Saatler durdu zaman seni tam sen geçerken.
Akrebi beni yelkovanı seni öldürdü.
Tamda sen beni alıp gitmişken benden!!
Kendimi sende kaybettim yoluma çıkan her ben bu kadar sen olmuşken.


Sen yoksun artık sevgili.
Sen yokluğa giden yol´sun artık.
Bense suskunum…
Çünkü sendin benim en büyük cümlem.
Aşk´tı sırtımdaki ağır heybem.
Acıyla dolmuştu kara kaplı sırdaş güncem.
Yoksulduk sevdadan yoksunduk mutluluktan.
Sevdadan yoksulluğumuzdu mutluluktan yoksunluğumuz.


Sen yoksun artık sevgili!
Dudaklarım sensiz kaldı yani kelimesiz…
Ben sende kendimi bulmuştum sevgili sen yoksun artık.
Sen vuslata varmayan çıkmaz yolsun artık.
Aranmayan bir kayıptın mutluluk kumsallarında.
Bir varmış bin yokmuştun tüm sevda masallarında.
Bense kaybettim kendimi aşkta… (ölümsüzdür)
Sevda YitiriLmiş Bir CümLedir

Önüm düş
arkam aşk
sağım acı
solum sevda…

Bulsaydım kendimi sobelicektim bu defa!!

ALINTI

Kelepçeli sakinliğim var benim…