Menzile yetmek için zamanı aşıyordu
Yüreğini eline almış da koşuyordu...


'Dur! Kal! Gitme! ' diyerek kolundan yapışana,
Belli, çok güceniyor, üzülüp şaşıyordu...


Can devir tesliminde her soluk verişiyle
Çağımız Kisrâ’sının putları düşüyordu...


Nice diri çehrede ölüm kol geziyorken
O peşin muştulanmış cenneti yaşıyordu.


Dokuz kat karanlıktan süzülen ar yıldızı
Nurlanmış umutlarla yüzünden ışıyordu.


Aldan mordan geçerek bir kızıl ötesinde
Lâcivertleşen gece nihâyet yoşuyordu.


Neydi o buydurucu aklıkların hikmeti
Örtünenden ziyâde seyreden üşüyordu


Öyle bir gizem ki bu, yorumu kolay değil
Buzdağının içinde tefekkür pişiyordu...


Göz, göz olmuş yaralar hafta, ay, yıllar sonra,
Suyu gür kaynak gibi şorlayıp coşuyordu...


İçimizden biriydi, suretâ insandı ya
Siretindeki sevdâ kabuktan taşıyordu...



YUSUF BİLGE

Emegine sağlık.