"madımak kurutmadım
hatırını saydım da..."
saymadılar elâ gözlüm
bilgeliğin
sözün sazın hatırını
söyletmediler türküsünü
çektirmediler halayını
bırakmadılar kurutmaya madımağı
gökçe ırmaklar yazısında
gökçe yeşillikler oylumundayken
bir daha oyununa tutulmasın eller
türküsünü söylemesin diller diye madımağın
hades taşıdı ateşi bu kez
promete utandı
kara düşlerin kara yangınlara dönüşmesinden

"madımak bitti m’ola
yolları tuttu m’ola
elâ gözlü nazlı yar..."
anadolu’nun bitek toprağında boy verenler
anadoluluğunu unuttular
uyup yabanın aklına
madımak adına yeni bir oyun kurdular
sen ki madımak gülten
eline su dökemezdi
hem oynayışta
hem öğretişte madımağı
ne var ki
oyun içinde oyunla eğitilmemiştin
kestin oynayışı
ve
kesildi yalazı çayda çıra’nın madımak tarlalarından

"madımağın alları
tuttu m’ola yolları
hiç aklımdan çıkmıyor..."
çıkar mı otuz yedi can akıldan elâ gözlüm
mustafa kemal gibi
pir sultan gibi
veysel gibi
sulansa iran/tüm arabistan
türkülere göverebilir mi anadolum sivas’tan sivas’tan

"madımak bitti m’ola
yolları tuttu m’ola
elâ gözlü nazlı yar..."
büyük olsa da oyunlar
daha büyük oyunlarla alt edilir bilesin
bilesin kaknus’un küllerinden nice kaknuslar doğduğunu

ekelim madımağımızı
bitsin
yolları tutsun
el ele
gönül gönüle
tüm anadolu "madımak"a dursun