Aslında gençlik,HAYATIN BİR DÖNEMİ DEĞİL,BİR RUH HALİDİR.
Gençlik, hayal gücünün derinliği, duyguların coşkunluğu ve cesaretin kayıtsızlığa, serüven duygusunun miskinliğe egemen olmasıdır.

İnsan, belli bir zaman dilimini yaşayıp geçirdi diye ihtiyarlamaz.
İnsan, ideallerini, merak duygusunu, yeni bilgi ve anlayış biçimleri ile kendisini sürekli tazelemeyi bıraktığı zaman ihtiyarlamaya başlar.

Eğer geçen sadece yıllarsa, yıllarla birlikte birçok heyecanlar da geride bırakılmış değilse, bu durumda zamanın getirdiği tahribat, sadece tende oluşan birkaç kırışıklıktan ibaret olacaktır.

Ne yazık ki, heyecan ve şevkimizi yitirmemizin bedeli ise, bu kadar hafif olmuyor.
Bu durumda, o kırışıklıklar derinleşerek ruhumuza kadar iniyorlar ve asıl tahribatlarını orada yapıyorlar.

Ruhumuzda kendine rahat bir sığınak bulan kuruntu, şüphe, kendine güvensizlik, korku ve ümitsizlik gibi duygular, kısa bir zaman sonra, belimizi bile bükebilecek kadar kuvvetlenip, güçleniyorlar.

İrademiz gittikçe zayıflıyor ve neşe, azim, sevinç, coşku gibi duygulanımlar, yerlerini koyu bir ümitsizlik duygusuna bırakarak, bizden uzaklaşıyorlar.

Ama ille de böyle olmak zorunda değil.

Yaşı ister 30, ister 16, isterse 60 olsun, herkesin kalbinde heyecan ve merak, yıldızlar kadar parlak ideal ve düşüncelere hayranlık, olaylara meydan okuma hissi ve yaşamak sevinci vardır

. Kimi zaman, üzerlerindeki perde, bu duyguların görünmelerini, görünüşe çıkmalarını engellese bile, bunlar her insanın yüreğinin derinliklerinde hep vardırlar.

O halde, bu duyguların artık bizden uzaklaşır gibi olduklarını hissettiğimiz zaman, yapmamız gereken tek şey, onların hep orada olduklarından hiç şüphe duymaksızın, üzerlerini örtmüş olan perdeyi kaldırmamız ve üzerlerindeki tozları silkelememiz olacaktır.

EĞER tv de, radyoda sevdiğiniz bir müziğin çaldığını duyarsanız sizleri dansa davet ediyorumm.. yaşımız kaç olursa olsun genç olmayı hissedin yeterr..))