Bir kimseyi, nesneyi, yeri, bir inancı ya da düşünüş biçimini yermek, toplumun ya da düzenin aksayan, kusurlu yanlarını iğneleyici, alaycı bir dille eleştirmek amacı taşıyan manzum ürünlerin adı; yergi; satir.

Arapça "hecv"in (yermek) bozulmuşu olan hicv sözcüğü, "medh"in karşıtıdır. Çoğulu hicviyyat olup hiciv yazanlara heccâv ya da hecâ-gû denilmiştir.

Halk edebiyatında ise taşlama terimi kullanılır. İlk örneklerine Yunan ve Lâtin edebiyatlarında rastlanan yerginin Batı'da ayrı bir şiir türü olarak geliştiği görülür.

Türk edebiyatında da düzyazı biçiminde hicivler yazılmakla birlikte genellikle nazım yeğlenmiştir.

Divan şairlerinin çoğu hiciv sayılabilecek şiirler söylemişlerse de bu türün en başarılı örneklerini Nef'i vermiştir.

Türk edebiyatında salt yergi türünde ürün veren şair de Eşref'tir.