hayatın içinden - hayatta yol almak - hayatın iplerine sarılmak
Günü, güneşe bağlamadan önce sessizliğin mahkemesinde hesap veririz her gece. Kimimiz son derece rahattır, kimimiz de pişmanlıklarıyla yüzleşir. Neden o an söyleyemedim, neden o an kılımı kıpırdatmadım serzenişleriyle o kadar uzun zaman geçer ki.

 Bir dakikalık düşünceler yıllarca sürmüşçesine yorar bizi.


 Ama artık geçti.Bırakalım artık bunları. Kimse senin üzülmeni istemiyor daha fazla. Kendine bir şans daha tanı. Bunu hak ediyorsun ki, haklı olduğunu biliyorsun. Eskidendi o, başkalarının anlayış kıyılarında kürek çekmek, sahile yakın seyretmek.

Şimdi kendi dümenini idare ediyorsun ve alnın açık ve dik. Hayata karşı sonsuz bir açık yüreklilikle yol alıyorsun. Ne kadar hafif ve özgürsün.

 Sen aslında hep böyleydin ama sımsıkı sarıldığın hayatın ipleri, canını acıtırcasına zihnindeydi. İplerin gerginliği adeta hayatının temeli oldu. Onlar sıktıkça sen gerildin ve geçit vermeyen bir hale gelip seni kendine esir etti.

 Kurtulmak için tek yapman gereken iplerin olmadığını bilmek. Seni tutan tek şey senin kendi ürettiklerin.

 Dışarıdan gözüken tek şey ise insanların kendi kendini engellemek için ne kadar çok çaba harcadığı. Bazılarının işine geliyor ki ses çıkarmazlar. Bazıları da sesini çıkartır ama iplerin acısı onların sesini duymamızı engeller.

 Turgay Gezici