Askeri doktor, cephede ağır yaralanan askerin ameliyat masasına yatırılmasına yardımcı oldu. Telaşı gözlerden kaçmayan doktor, ışıkları ayarladıktan sonra, özel aletlerine ihtiyaç olduğunu fark etti. Bir şarapnel parçası zavallı gencin kafasına girmiş ve bazı sinirleri parçalamıştı. Bu sinirleri birbirine bağlayabilmek için en incesinden bir iğneye ve yine o kadar ince bir ipliğe ihtiyaç vardı.

 

Fakat, savaşın orta yerinde bunları bulmak imkansızdı.Bu sırada, askerin komutanı genç teğmen, doktorun ümitsizlik içinde kıvrandığını gördü. Durumu anlatan doktora, kendisinin sivil hayatta saat tamirciliği yaptığını ve elinin böyle şeylere alışık olduğu için onun istediği iğneyi hemen yapabileceğini söyledi.

 

“Peki, ama çok hızlı hareket etmemiz gerekiyor. Hastanın bu şekilde uzun süre yaşaması mümkün değil.”

 

Teğmen hemen işe başlayarak, birkaç dakika içinde iğneyi hazırladı. Doktor, önce teşekkür ettiyse de, birkaç saniye sonra yüzüne yine ümitsiz bir ifade yerleşti. Doğru ya, o incelikle bir iplik bulunamadıktan sonra iğne ne işe yarardı ki?

 

Teğmen buna da bir çare buldu. Elini cebine atıp parlak bir kutu çıkardı ve içinden çıkardığı şeyi doktora uzattı. Doktorun yüzü bu defa bir mucizeye şahit olmanın sevinciyle ışıldadı. Çünkü genç subayın uzattığı şey onun ihtiyacını tam tamına karşılıyordu.

 

Biraz sonra yaralı asker başarılı bir ameliyattan çıkarak normal hasta koğuşuna alındı. Ölüm tehlikesini atlatmıştı.

 

Onun hayatının kurtulmasını sağlayan iplik ise, teğmenin eşinin onu savaşa yollarken bir kutuya koyup hediye ettiği uzun saç telinden başka bir şey değildi!