kendine güvenmek - kendine inanmak - kendine güveni olmak
Hele ki bir de saniyeler içinde nefretle kaplanması her yanımın katlanılır gibi değil. Olmamış olayların film şeridi gibi gözümün önünden geçivermesi ve nefretimin burnumdan solurcasına beni dolduruşa getirmesi.

İnsan kendini zapt edemiyor. Zannediyor ki kalkıp gitse yakıp yıkacak intikamını alacak. Keşke o kadar kolay olsa. O zaman kimse sağlam kalmazdı kendim de dahil olmak üzere.

 Doğru olmayı, güzel düşünmeyi kendime zorla yaptırırken, birkaç saniyelik boşlukta zihnime hücum eden o kötü düşüncelere ne yapmalı peki. Hiçbir şey yapmadan anında zihnimizin içinde beliriveriyorlar ve engel olmasam hayatımın gidişatını etkileyecek derecede kararlar aldırıyor bana.

 Sakin olmak, kendine inanmak , kendine güveni olmak bütün bunları çok iyi biliyorum. Ama gel gelelim o düşüncelerin hiç mi hiç insafı yok. Ele geçirdi mi kolay kolay bırakmıyor insanı.

O yüzden bir sinek vızıltısı misali, hissettiğin an ya kovacaksın o düşünceleri ya da kalkıp gidip insan içine karışıp kafa dağıtacaksın. Yalnız kalmaya gelmiyor insan. Mutlaka kendini oyalamalı meşgul etmeli.

 Herşeyi düşünce gücü ile başaran bizler bazen ufacık düşüncelerin altında eziliveriyoruz işte. Ne yaparsın problemimi biliyorsam çözümünü bulmak için de her yolu denemeliyim öyle değil mi?

 Turgay Gezici