Böğürtlen gibi, çalı biçiminde, dikenli bir bitkidir. Duta benzer, sulu, kokulu kırmızı yemişler verir, bunlardan şurup, reçel yapılır, şekercilikte kullanılır. Ahududu genel olarak ormanlarda kendiliğinden bitliği gibi bahçelerde de yetiştirilir. Hafif nemli toprakları, güneşli, sıcak yerleri sever, oldukça çok su ister.



Ahududu çok (yan sürgünü) verir. Bunlar ana kökten, iyi köklü olmak üzere, ilkbaharda, ya da sonbaharda ayrılır, birer metre ara ile dikilir. Ayrı ayrı dikilirse sopalara bağlanır, yol kıyısına çit gibi dikilirse kazıklara gerilmiş tellere bağlanır. Yemiş vermeye başlayınca sık sık sulanmalıdır. Yemişleri alındıktan sonra da, gelecek yıl yemiş vermesi için, dallar budanmalıdır. Dipten süren fışkınları da sık sık temiz-lenmelidir; yoksa, toprağı kaplar.

Ahududunun yılda iki kere yemiş verenleri de vardır. Bunlardan bir cinsi mayhoşçadır, soğuğa dayanır. Ahududu yemişleri olgunlaşınca hemen toplanmalıdır, gecikince yemişler yerlere dökülür.

Ahududunun meyvaları sulu, hoş kokulu ve lezzetlidir. Bunlardan şurup ve reçel yapılır.

Meyvesi çok yenirse, gözleri kuvvetlendirir, göz ağrısına şifa verir. Basura karşı, meyvesi ve kökü kullanılır, yaprakları lapa haline getirilip basura konur. Böbrek ve mesane kumlarını döker, saçların siyaha boyanmasında kullanılır. Tansiyonu düşürür, ayak şişliklerini (ödem) indirir. Adet düzenleyicidir. Kolit ve bağırsak iltihabına karşı bolca yenir. Cocuk olması için, kökü kaynatıularak içilir.